Pod koniec 1618 zapadł na Łaszcza pierwszy wyrok banicji za udział w spaleniu miasteczek Jarosławka i Michałówka, w związku z czym schronił się na dwa lata na Niżu. Pojawił się ponownie w początkach 1621 w czasie intensywnych przygotowań do wojny z Turcją. Odznaczył się w 1621 w czasie bitwy pod Chocimiem, za oddane tam usługi został chorążym podolskim. Rotmistrz sowity województwa kijowskiego w 1620 i 1627 roku. Poseł kijowski na sejm 1627 roku. Walczył od listopada 1626 do sierpnia 1629 ze Szwedami, stacjonował w głównym obozie wojennym w rejonie Tczewa. We wrześniu 1629 znalazł się na Rusi i wyruszył pod komendą regimentarza Stefana Chmieleckiego do walki z dużym najazdem Tatarów krymskich. W marcu 1630 został starostą owruckiem (odstąpił je Jerzemu Niemiryczowi w 1642 roku), walczył z Kozakami. Ukoronowaniem kariery wojskowej Łaszcza stało się nadane mu 25 listopada 1630 stanowisko strażnika koronnego.