W październiku 1994 zastąpił Rudolfa Scharpinga na stanowisku premiera Nadrenii-Palatynatu. Reelekcję na ten urząd uzyskiwał po wyborach w 1996, 2001, 2006 i 2011. W kadencji 2000–2001 był jednocześnie przewodniczącym Bundesratu. Od 2003 do 2006 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego SPD. W kwietniu 2006 czasowo stanął na czele socjaldemokratów, gdy z funkcji tej z powodów zdrowotnych ustąpił Matthias Platzeck. W następnym miesiącu został wybrany na przewodniczącego swojego ugrupowania. Zrezygnował z kierowania partią 7 września 2008, gdy SPD jako swojego kandydata na kanclerza wskazała Franka-Waltera Steinmeiera (utożsamianego z przeciwnym skrzydłem ugrupowania). We wrześniu 2012 zapowiedział odejście z funkcji premiera Nadrenii-Palatynatu, rekomendując na swoją następczynię Malu Dreyer. Zakończył urzędowanie w styczniu 2013. Wcześniej w 2012 stanął na czele Fundacji im. Friedricha Eberta, którą kierował do 2020.
Odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec i Legią Honorową II klasy, wyróżniony tytułem honorowego obywatela województwa opolskiego.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy posłowie do landtagów Kategoria:Niemieccy premierzy rządów krajowych Kategoria:Niemieccy samorządowcy Kategoria:Politycy SPD Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec Kategoria:Wielcy Oficerowie Legii Honorowej Kategoria:Urodzeni w 1949