Rozpoczął studia w Berlinie (spędził rok u Waitza i Droysena), a z końcem 1878 roku przybył do Paryża, gdzie przebywał przez 3 lata. Studiował tam w Collège de France, Ecole des Chartres oraz Ecole Pratique des Hautes Etudes. Poświęcał się studiom w zakresie nauk pomocniczych historii, prowadził też badania archiwalne. Oprócz tego, wybierał się do Belgii i Anglii (Londyn, Oksford) w celach naukowych i turystycznych. W Paryżu został członkiem Towarzystwa Historyczno-Literackiego. Opuścił stolicę Francji w 1882 roku, a podczas powrotu do Lwowa odwiedził uniwersytety niemieckie, gdzie brał udział w seminariach naukowych. Do Lwowa dotarł w marcu 1882, złożył tam drugie rigorosum (15 kwietnia 1882 odbyła się promocja doktorska).
Stanisław Lukas był uważany za najzdolniejszego ucznia Liskego. Jego prace cechował talent pisarski i erudycja. Najważniejsze dzieła Lukasa to: "Przyłączenie Mazowsza do Korony Polskiej" "Erazm Ciołek, biskup płocki (1503-1522), dyplomata polski 16 wieku" "O rzekomej wyprawie na Turka Olbrachta w 1497" "Stanowisko Erazma Ciołka jako księcia kościoła oraz mecenasa literatury i nauk" "Rozbiór podługoszowej części Kroniki Bernarda Wapowskiego"