Prowadził tam ożywioną działalność literacką i oświatową, uczestnicząc w wydawnictwach Czytelni Ludowej, Towarzystwa Oświaty Ludowej i in.
W 1875 założył w Krakowie drukarnię, prowadzoną później przez syna i wnuka, działającą do czasów powojennych, która zdobyła sobie jedno z czołowych miejsc w polskim drukarstwie. Drukowała ona wiele wydawnictw o tematyce tatrzańskiej, m. in. wszystkie tomy „Pamiętników Towarzystwa Tatrzańskiego”, później roczniki „Wierchów”, „Taternika”. Angażował się w życie społeczno-kulturalne Krakowa. W 1876 wystawił w teatrze krakowskim dramat Emigracja chłopska, nagrodzony w krakowskim konkursie dramatycznym. W roku 1880 wystawił dramat Kościuszko pod Racławicami, który stał się najbardziej popularnym widowiskiem przez wiele lat, granym na scenach teatralnych Krakowa. Kolejną nagrodę otrzymał w 1883 za „szkic dramatyczny” Jan III pod Wiedniem. Pod koniec życia był członkiem Wielkiego Proletariatu i działał z jego ramienia w Warszawie i Krakowie. Pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w grobowcu rodzinnym, w pasie Ab.
mały|Grób Władysława Ludwika Anczyca na cmentarzu Rakowickim
Jego synowie: Stanisław Anczyc (1868–1927) był metaloznawcą i technologiem.