Uczęszczał do szkoły średniej w Krakowie. W tym mieście w roku 1847 ukończył z tytułem magistra farmację na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1846 brał udział w powstaniu krakowskim, za co w latach 1846–1847 więziony był przez władze austriackie. Debiutował wierszami politycznymi w redagowanym przez siebie piśmie satyrycznym „Dodatek do Świstka” w 1848. W 1849 był adiunktem Katedry Chemii i Farmacji. Równocześnie tworzył utwory dramatyczne dla krakowskiej sceny teatralnej, w których odnaleźć można tematykę ludową oraz gwarę.
W latach 1858–1867 przebywał w Warszawie. W latach 1858–1861 działał w Towarzystwie Rolniczym w Królestwie Polskim. W trakcie pobytu w Warszawie był także redaktorem pisma dla ludu „Kmiotek” (1861–1866) i „Przyjaciela Dzieci” (1866–1867). Od 1861 często bywał w Zakopanem i Tatrach jako turysta. Był też jednym z „odkrywców” Zakopanego jako letniska: od początku lat 70. przyjeżdżał tu z rodziną na całe lato. W tym czasie włączył się w prace zmierzające do powołania Towarzystwa Tatrzańskiego w 1873 r. Był jednym z założycieli TT, potem przez szereg lat członkiem jego Wydziału (Zarządu), wiceprezesem, członkiem komitetu redakcyjnego „Pamiętników Towarzystwa Tatrzańskiego” i aktywnym działaczem. Osobiście przywiózł góralską furką z Krakowa pierwszych 12 latarni naftowych, które oświetliły ulice Zakopanego.