Łączyło je kilka cech: solidarność jako najważniejsza więź społeczna, krytyka indywidualizmu, zakładającego samowystarczalność jednostki ludzkiej, krytyka kolektywizmu i etatyzmu, które niszczą naturalne więzi społeczne, instytucje społeczne mają charakter naturalny, każdy człowiek posiada dług wobec społeczeństwa (doktryna długu społecznego).
Solidaryzm francuski thumb|Léon Bourgeois (1851-1925) Solidaryzm powstał we Francji pod koniec XIX w., stając się jednym z najważniejszych kierunków społeczno-politycznych III Republiki. Był wyrazem sprzeciwu wobec liberalnego indywidualizmu, jak i nurtów podkreślających kolektywizm i etatyzm. Jedne i drugie nurty zdaniem – solidarystów – niszczyły naturalne więzi społeczne. Naczelnymi tematami podejmowanymi przez solidaryzm były: łagodzenie i rozwiązywanie konfliktów i napięć społecznych, w szczególności kwestii robotniczej oraz problemu ubóstwa. Podobne idee pojawiały się już wcześniej, m.in. w czasie rewolucji francuskiej (idea braterstwa) czy u socjalistów utopijnych, a także w niektórych koncepcjach chrześcijańskich. To jednak solidaryzm uznał pojęcie solidarności za podstawę całej swojej doktryny.