przerwanie w ten sposób rdzenia kręgowego powodowało, że skazany (o ile przeżył) nie odczuwał bólu przy dalszym wykonywaniu kary.
Stosowano ją powszechnie w średniowiecznej Europie, podobnie jak ścięcie toporem i gotowanie we wrzątkuRoman Tokarczyk: Prawa narodzin, życia i śmierci. Podstawy biojurysprudencji. Wyd. 11. Warszawa: Wolters Kluwer Polska, 2012, s. 399.. Łamanie kołem było szczególnie rozpowszechnione w przedrewolucyjnej FrancjiB. Innes: Historia tortur, dz. cyt., s. 54., gdzie było ono okrutniejszą formą bastonady (zatłuczenia na śmierć). W Niemczech podczas łamania kołem zadawano około 40 uderzeń; w monarchii Habsburgów ofiarami tej kary w 1785 r. padli przywódcy powstania chłopskiego w SiedmiogrodzieJuliusz Demel: Historia Rumunii. Warszawa-Wrocław-Kraków-Gdańsk-Łódź: Ossolineum, 1986, s. 248.. Karę tę, która w miejscowych dokumentach występuje od XIII wieku, stosowano również w Polsce, np. w przypadkach świętokradztwaHenryk Grajewski: Kara śmierci w prawie polskim do połowy XIV wieku. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze, 1956, s.