Ślady złoceń zachowały się na włosach, kapeluszu i sandałach Dawida.
Według XVI-wiecznych relacji po wypędzeniu Medyceuszy z Florencji w 1495 roku rzeźbę przeniesiono na dziedziniec Palazzo Vecchio. Wystawiona na widok publiczny rzeźba symbolizowała Republikę Florencką. Mieszkańcy Florencji utożsamiali się z Dawidem. Uważali oni, że podobnie jak biblijny bohater, zdołali pokonać Mediolan, będącym miastem znacznie silniejszym od Florencji. Kamień i miecz w dłoniach Dawida stanowiły symbol kultury Florencji, która zdołała przeciwstawić się potędze militarnej Mediolanu. Dla Medyceuszy posąg symbolizował ucieleśnienie obietnicy długiego panowania. Dawid pozostał na swoim miejscu po powrocie rodu Medyceuszy do Florencji. Przez jakiś czas rzeźba znajdowała się w Palazzo Pitti. W 1865 roku trafiła do Muzeum Narodowego Bargello.
Opis rzeźby Rzeźba mierzy 158 cm wysokości. Dawid jest pierwszą od czasów antyku rzeźbą przedstawiającą nagiego mężczyznę, nie będącą częścią grupy postaci lub elementem architektury. Jedyne elementy jego ubioru to słomkowy kapelusz ozdobiony wieńcem z wawrzynu oraz sandały na nogach. Nagość symbolizuje wolność bohatera, którą wywalczył sobie po zabiciu wroga.