W 2003 roku zaoferowano mu bardzo niską pozycję na liście wyborczej Partii Pracy, co uniemożliwiało w praktyce dostanie się do Knesetu. Razem z Ja’el Dajan opuścił szeregi tego ugrupowania i wstąpił do partii Merec, gdzie został przyjęty entuzjastycznie, ale nie objął tam żadnego eksponowanego stanowiska. Po wyborach założył ruch Schachar, który zjednoczył się z Merec, tworząc Merec-Jachad.
W wyborach w 2006 został wybrany posłem. 4 listopada 2008 zrezygnował z mandatu poselskiego, który objęła po nim Cewijja Greenfield.
Jego udział w procesie pokojowym jest najchlubniejszym wydarzeniem w jego karierze. Wspierany przez Szimona Peresa, zainicjował tajne negocjacje w 1992 roku, które doprowadziły do podpisania porozumień z Oslo w 1993 roku. Z powodu bliskiej znajomości z Peresem, został nazwany jego „pudlem”. Określenie to ukuł ówczesny rywal Peresa w łonie partii, Icchak Rabin.
Razem z Mahmudem Abbasem podpisał w 1995 roku porozumienie nazywane „Belin-Abu Mazen”, proponujące ostateczne zakończenie konfliktu. W latach 1992–1995 przewodził izraelskiej delegacji uczestniczącej w multilateralnych negocjacjach w czasie procesu pokojowego.