W jego ujęciu kompleks mógł wiązać się z nadmiernym skupieniem na mimice kobiety i odczytywaniem jej sygnałów jako oznak odrzucenia, ośmieszenia, złości lub wrogości, a także z nieśmiałością wobec kobiet, trudnościami w kontaktach z nimi i problemami seksualnymi.
Ujęcie Bachelarda W 1948 roku Gaston Bachelard użył określenia „kompleks Meduzy” (fr. complexe de Méduse) w rozdziale La rêverie pétrifiante książki La terre et les rêveries de la volonté. Analizował w nim wyobrażenia skamienienia i „wolę petryfikowania”. Przypisywał kompleksowi funkcję introwertywną lub ekstrawertywną; wyobrażenia petryfikacji wiązał zarówno z doświadczeniem skamienienia, jak i z przypisywaną podmiotowi zdolnością symbolicznego unieruchamiania przeciwnika.
Przypisy
Meduzy