W 1890 roku mieszkało tu 4197 Żydów (ponad 2/3 mieszkańców miasta). Działała drukarnia hebrajska, 4 banki żydowskie, miasto było zelektryfikowane.
W 1884 powstała tu końcowa stacja Husiatyn Galicyjskiej Kolei Transwersalnej.
14 lipca 1893 Husiatyn strawił pożarPożar Husiatyna. „Kurjer Lwowski”. 199, s. 1–2, 20 lipca 1893..
Krótko przed I wojną światową Husiatyn liczył ok. 6 tys. mieszkańców, z czego 1100 Polaków, 1000 Rusinów i 3900 Żydów. W czasie tej wojny miasto doznało poważnych strat, rosyjscy żołnierze spalili 600 z 699 domów, a większość żydowskich mieszkańców na zawsze opuściła miasto.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości do 17 września 1939 w powiecie kopyczynieckim województwa tarnopolskiego. W latach 1934–1944 miasto było siedzibą gminy wiejskiej Husiatyn.
Do 1914 linia kolejowa oraz przejście graniczne między Galicją a Rosją, do agresji ZSRR na Polskę 17 września 1939 r. przejście graniczne z ZSRR. W II Rzeczypospolitej stacjonował w miejscowości sztab 3 kompanii 23 batalionu celnego, a po 1924 kompania graniczna KOP „Husiatyń”. W latach 30. burmistrzem Husiatyna był Włodzimierz Tarnowski, prezes ochotniczej straży pożarnej.