W latach 30. von Cramm był także finalistą mistrzostw USA (przegrał w 1937 z Budge’em) i półfinalistą mistrzostw Australii (przegrał w 1938 z Johnem Bromwichem). Tworzył silną parę deblową ze swoim partnerem z zespołu daviscupowego Hennerem Henklem, z którym wygrał w 1937 mistrzostwa USA (w finale z Budge’em i Gene Mako, pierwszy sukces pary europejskiej od ponad trzydziestu lat) i Francji (w finale z Vernonem Kirbym i Normanem Farquharsonem z Afryki Południowej), a w 1938 był w finale mistrzostw Australii (porażka z Johnem Bromwichem i Adrianem Quistem). Przed wojną zdobył łącznie cztery tytuły mistrza Niemiec w grze pojedynczej.
Dramatyczna przerwa w karierze von Cramma nastąpiła w przededniu wojny. Wysoki blondyn, cieszący się opinią jednego z przystojniejszych graczy, odnoszący spektakularne sukcesy w popularnej dyscyplinie, z pozoru idealnie nadawał się na wzór aryjskiego sportowca. Von Cramm nie był jednak zainteresowany wspieraniem reżimu hitlerowskiego. Definitywnie stracił względy władz, kiedy nie spełnił oczekiwań w słynnym pojedynku w Pucharze Davisa przeciwko Donowi Budge’owi w 1937. Amerykanie zmierzyli się wówczas z Niemcami w Londynie w finale międzystrefowym;