W 1946 roku osiągnął największy sukces w karierze. Został pierwszym powojennym mistrzem Wimbledonu po pokonaniu w finale Geoffa Browna. Petra przeszedł do historii nie tylko jako pierwszy triumfator Wimbledonu po wojnie, ale i jako ostatni mistrz grający w długich spodniach.
W sezonie 1946 wyjątkowo Wimbledon poprzedzał w kalendarzu turniejowym mistrzostwa Francji. W Paryżu Petra doszedł do półfinału, gdzie przegrał z Marcelem Bernardem. Ci dwaj Francuzi stworzyli natomiast zwycięską parę deblową i w finale gry podwójnej pokonali Enrique Moreę i Pancho Segurę.
W latach 1937–1947, z przerwą wojenną, reprezentował Francję w Pucharze Davisa. Mimo gry w tym okresie kilku dobrych tenisistów Francja nie nawiązała do tradycji słynnych „Czterech Muszkieterów Tenisa”.
Finały w turniejach wielkoszlemowych Gra pojedyncza (1–0)
Gra podwójna (2–0)
Gra mieszana (1–2)
Przypisy
Bibliografia
Zbigniew Dutkowski, Encyklopedia A...Z, w "Tenis", nr 59 z maja 2003, str. 54
Kategoria:Francuscy tenisiści Kategoria:Triumfatorzy Wimbledonu Kategoria:Francuzi pochodzenia wietnamskiego Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy