W 1947 był na Wimbledonie rozstawiony z „czwórką” i dotarł do półfinału gry pojedynczej, w którym uległ Kramerowi 1:6, 6:3, 1:6, 0:6, a w deblu z Bromwichem też był w półfinale (porażka z Tonym Mottramem i Billem Sidwellem).
W latach 1946–1947 występował w reprezentacji daviscupowej. Australijczycy docierali w tym czasie dwukrotnie do finału rozgrywek, za każdym razem przegrywając z Amerykanami. Pails nie był szczególnie skuteczny w meczach pucharowych, a w obu finałach nie zdołał wygrać żadnego pojedynku singlowego, ulegając dwukrotnie Kramerowi i po jednym razie Gardnarowi Mulloyowi i Tedowi Schroederowi.
W 1947 Pails dołączył do grona tenisistów zawodowych. Debiut profesjonalny zaliczył 26 grudnia 1947 w nowojorskiej hali Madison Square Garden. Został wyznaczony do rozegrania serii pojedynków z Ekwadorczykiem Segurą, a ich mecze towarzyszyły głównej atrakcji touru – rywalizacji Jacka Kramera i Bobby’ego Riggsa, chociaż jak sam Pails wspominał, to właśnie jego mecze można było uznać za ciekawsze dla obserwatorów z uwagi na kontrast w stylu gry rywali. W pierwszym spotkaniu Pails okazał się lepszy od Segury 15:13, ale mecz zakończono już po pierwszym secieDinny Pails, Set Points. My tennis story, Sydney 1952, s. 34–35..