We wczesnym stadium rozwoju leptocefale mają nieproporcjonalnie długie i ostre zęby oraz resztki pęcherzyka żółtkowego.
Przed przeobrażeniem w formę młodocianą leptocefale dryfują w wodach pelagialnych na znaczne odległości. Są unoszone przez prądy oceaniczne. Biernie wędrują w kierunku lądów, w których pobliżu następuje przeobrażenie do formy młodocianej nazywanej narybkiem szklistym. Narybek szklisty wpływa do wód słodkich, gdzie pozostaje od kilku do kilkunastu lat.
Stadium leptocefala trwa w zależności od gatunku, od 2–3 miesięcy u tarponów do 3 lat u niektórych gatunków węgorzy, rozwój larwalny węgorza amerykańskiego trwa 1 rok. Leptocefale mają unikalną zdolność do wchłaniania rozdrobnionej materii organicznej z wody przez bardzo cienki nabłonek. Prawdopodobnie żywią się wyłącznie w ten sposób, a nie zooplanktonem, jak wcześniej zakładano, co odróżnia je od większości pozostałych rybich larw.
Osiągają długość od 1–2 cm u Notacanthidae, około 5 cm u Elopiformes i Saccopharyngiformes, do 12 cm u Ophichthidae;