Zmarł w roku 1922 w Lipsku; pochowano go na cmentarzu Südfriedhof. Jego następcą i w Berlinie, i w Lipsku został Wilhelm Furtwängler, wielki admirator sztuki Nikischa.
Osiągnięcia Jako muzyk był niezrównanym interpretatorem dzieł Berlioza, Schumanna, Brahmsa, Czajkowskiego i Brucknera. Słynna była jego "kontrolowana pasja"; partytury studiował w domowym zaciszu, lecz próby z orkiestrą i koncerty wprawiały go w stan niemal ekstatycznej radości. Jedną z tajemnic jego sukcesu była niezwykła uprzejmość wobec członków orkiestry; zawsze miał wiele słów uznania dla instrumentalistów i solistów i tym m.in. potrafił wywołać wśród muzyków chęć do zdyscyplinowanej współpracy. Zarówno na próbach, jak i podczas koncertów był niezwykle spontaniczny, co zjednywało mu i słuchaczy, i wykonawców. Pomimo romantycznych gustów publiczności propagował nową muzykę Mahlera, Straussa i Regera. Prezentował również swemu berlińskiemu audytorium kompozycje Pfitznera, Debussy'ego i Schönberga. Jako pierwszy dyrygent w historii dyrygował podczas kompletnego komercyjnego nagrania symfonii, którą była V Beethovena. Wywarł ogromny wpływ na swoich następców: Fritza Reinera, Arturo Toscaniniego i Adriana Boulta. Wpływ sztuki dyrygenckiej Nikischa na Leopolda Stokowskiego potwierdza ten ostatni.