Historia Polską Krajową Kasę Pożyczkową uznano za bank emisyjny RP tymczasowo, w celu zapewnienia środków płatniczych w obiegu do czasu powołania właściwego banku centralnegoUstawa Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej ().. Przygotowania do utworzenia takiego banku trwały już od 1919 roku, ale PKKP pełniła funkcję emisyjną jeszcze do 1924 roku. Potrzeby państwa w tym okresie (związane m.in. z koniecznością prowadzenia wojny o wschodnią granicę) nie mogły być sfinansowane z podatków i były kredytowane, co doprowadziło do wzrostu inflacji, a w konsekwencji do hiperinflacji.
Dyrektorami PKKP w latach 1919–1924 byli: Stanisław Karpiński Ernest Adam Władysław Byrka Jan Kanty Steczkowski Kazimierz Bigo Karol Rybiński
Władze państwowe zmuszone były do podjęcia działań zmierzających do zakończenia tego stanu. 18 grudnia 1923 Władysław Grabski został powołany na stanowisko premiera i otrzymał też od Sejmu 6-miesięczne pełnomocnictwa ustawodawcze. W krótkim czasie zastąpił on markę polską nową walutą o nazwie złoty polski, rozwiązał też Polską Krajową Kasę Pożyczkową. Zastąpił ją Bank Polski Spółka Akcyjna.
Zobacz też banknoty Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (1916–1917) banknoty Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej (1919–1923) przekazy Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej Reduta Bank Polski
Przypisy
Kategoria:Bankowość w II Rzeczypospolitej Kategoria:Generalne Gubernatorstwo Warszawskie 1915–1918