niemal w całej Europie (bez jej południowej części), w północnej i środkowej Azji, w południowo-wschodniej Australii i w Nowej Zelandii, w południowej części Ameryki Południowej. W zachodniej i środkowej Europie rozprzestrzenił się w ostatnich dekadach XIX wieku, we wschodniej w pierwszej połowie XX wieku, w drugiej dotarł na zachodnią Syberię, a już w XXI wieku na wschodnią.
W Polsce jest dość pospolity, lokalnie tylko jest rzadszy w Polsce Środkowej i Karpatach. Notowany jest na ziemiach polskich jako dziczejący od 1877 roku.
Morfologia thumb|left|Kwiatostan thumb|left|Kwiat thumb|left|Blaszka liściowa z góry Pokrój Roślina zielna z gęstą kępą nagich lub owłosionych pędów i liści odziomkowych osiągająca do 1,5 m wysokości. Korzeń Palowy, zwykle prosty i rzadko rozgałęziony, ale u ok. 1/3 starszych okazów jest on silnie rozgałęziony, tak że trudno wskazać główny korzeń. W zależności głównie od zwięzłości gleby korzenie sięgają na głębokość do ok. 20 cm lub nawet do 180 cm (w glebach przepuszczalnych). Szyja korzeniowa starych okazów osiągać może do 4 cm średnicy. Nad głównym systemem palowym, z hipokotylu wyrasta kilka korzeni przybyszowych o długości zwykle kilku cm, rzadko do ponad 20 cm. Młode korzenie są białawe, starsze mają żółtawą korę, najstarsze stają się gąbczaste przed obumarciem.