Po wojnie początkowo zajął się działalnością publicystyczną w ramach lokalnej gazety w Chanii. W 1946 z ramienia liberałów swojego krewnego Sofoklisa Wenizelosa został po raz pierwszy wybrany na deputowanego. Regularnie uzyskiwał reelekcję w kolejnych wyborach do czasu przewrotu z 1967. W 1961 przyłączył się z liberałami do nowo powołanej formacji centrystów Jeorjosa Papandreu, wchodząc w skład jej kierownictwa. W 1951 po raz pierwszy objął funkcję rządową, będąc wówczas wiceministrem finansów. W powoływanych w 1963 i 1964 rządach Jeorjosa Papandreu obejmował urząd ministra finansów. Stał się jednym z liderów wewnątrzpartyjnej opozycji wobec premiera, co doprowadziło do jego odwołania 15 lipca 1965. Po kryzysie politycznym był ministrem koordynacji zajmującym się sprawami gospodarczymi.
W kwietniu 1967, po przewrocie i przejęciu władzy przez juntę czarnych pułkowników, został aresztowany. Później zwolniony, w 1968 wyemigrował przez Turcję do Francji, gdzie zamieszkał w Paryżu. W 1973 powrócił do Grecji, ponownie został uwięziony, jednak w 1974 wojskowa dyktatura upadła. W tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski. Posłem do Parlamentu Grecji został w 1977 z ramienia kierowanej przez siebie partii neoliberalnej.