24 lipca 1923 został ponownie wybrany na wiceprezydenta Łodzi. Od 14 kwietnia 1927, po tragicznej śmierci prezydenta Łodzi Mariana Cynarskiego przez kilka miesięcy pełnił obowiązki prezydenta Łodzi. W 1928 był inżynierem-akwizytorem firmy „J. John” w ŁodziM.P. z 1928 r. nr 260, poz. 631 „za organizację ruchu niepodległościowego wśród warstw robotniczych m. Łodzi”.. 12 lipca 1933 w efekcie nadmiernego zadłużenia miasta i konfliktu między partiami rozwiązano Radę Miasta, a Wojewódzkiego mianowano Komisarzem Rządowym miasta Łodzi (do 18 lipca 1935). Był współorganizatorem łódzkiej grupy Społecznego Komitetu Radiofonizacji Kraju. Po odwołaniu z funkcji komisarza kierował miejskim przedsiębiorstwem „Kanalizacja i Wodociągi” (1935 – wrzesień 1939).

Za jego rządów rozpoczęto budowę drogi do szpitala chorób płucnych w Łagiewnikach, zlikwidowano nasyp kolejowy pomiędzy dworcem Łódź-Fabryczna a ul. H. Sienkiewicza ponad ul. J. Kilińskiego co umożliwiło ułożenie torów tramwajowych na odcinku pomiędzy ul. J. Tuwima a prez. G. Narutowicza. Zbudowano także zbiornik wodny na Stokach.