Tradycyjnym materiałem na podkłady było drewno, którego zaletą była dostępność i dobre własności mechaniczne, jak elastyczność i zdolność tłumienia drgań. Ich wadą była korozja biologiczna oraz zmniejszająca się dostępność lasów. Od końca lat 60. XIX wieku stosowano również w niektórych krajach (np. Wielka Brytania i Niemcy) podkłady stalowe, tłoczone z blachy grubości rzędu , o kształcie odwróconego korytka. Deficyt drewna, wysoki koszt podkładów stalowych i rozwój technologii betonu spowodowały przed I wojną światową rozpoczęcie prac nad podkładami betonowymi, które zyskały większe rozpowszechnienie w okresie II wojny światowej. W miarę rozwoju technologii i poprawy własności mechanicznych zyskały dominującą pozycję, wobec zalet jak stosunkowo niski koszt i wysoka trwałość. Początkowo stosowano podkłady żelbetowe, następnie wyparte w produkcji przez strunobetonowe (w Polsce od 1952 roku). Podkłady betonowe mogą być belkowe (o przekroju stałym lub zmniejszonym w części środkowej) lub blokowe (betonowe bloki podszynowe połączone stalowym łącznikiem).