Początkowo siły powietrzne amerykańskich wojsk lądowych wyraziły zainteresowanie nabyciem 75 tysięcy pocisków. Ostatecznie jednak złożono zamówienie na 12 tysięcy sztuk – armia chciała je wykorzystać w planowanej kampanii bombowej przed desantem na Japonię. Z końcem II wojny światowej zamówienie odwołano, po wyprodukowaniu około półtora tysiąca sztuk broni. Wyprodukowane pociski wykorzystywano, pod oznaczeniem LTV-1, do badań nad pociskami manewrującymi.
Programem interesowała się także marynarka wojenna, która planowała wyposażenie w wyrzutnie JB-2 swoich lotniskowców eskortowych. Planowano także opracowanie wariantu wystrzeliwanego z okrętów podwodnych. Testy pocisków zakończono w roku 1948 (armia) i 1950 (marynarka), pociski te jednak nigdy nie weszły do służby, a w marynarce wojennej zostały zastąpione przez rodzime konstrukcje pocisków manewrujących typu Regulus.
Linki zewnętrzne
Kategoria:Amerykańska broń rakietowa Kategoria:Pociski manewrujące