Po modyfikacji pod koniec VIII stulecia ten typ okrętu wojennego zyskał niską sylwetkę i stożkowaty taran. Obydwa typy powszechnie funkcjonowały w następnym stuleciu do czasu, gdy kolejnemu rozwinięciu uległ typ drugi, w którym znacznie zwiększono napęd do 30 wioseł (lżejsza triakontera) i 50 wioseł (liniowa pentekontera). Ten konstrukcyjny postęp, wraz ze zwiększeniem prędkości, spowodował również zmianę taktyki wojennej, w której dotychczasowy abordaż zastąpiono głównie taranowaniem nieprzyjacielskiej jednostki. Tym samym bitwa morska przestała być toczonym na pokładach bojem żołnierzy (łuczników i oszczepników), czyli rodzajem przeniesionej na morze walki lądowej.
Dalsze ogniwo w ewolucji tych typów stanowiła hekakontera (stuwiosłowiec), której liczebność załogi mogła dochodzić do 120 ludzi, w tym 20 marynarzy. Nie wyklucza się, że wobec wyczerpania możliwości powiększania kadłuba oraz zwiększania efektywnego napędu jednorzędowca, na hekakonterach wypróbowywano już układ galery dwurzędowej (dikrotos), z poziomami wioseł umieszczonymi nad sobą. Od VI wieku p.n.e. monery zaczęła bowiem wypierać bardziej zaawansowana konstrukcja dwurzędowca – diery.
Zobacz też Argo
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Historyczne typy i klasy jednostek pływających Kategoria:Starożytna Grecja