Pasy były szyte z jedwabiu, satyny, brokatu (złotego lub srebrnego). Do ozdabiania obi stosowano także haft. Desenie i kolory dostosowywane były do kimona, do okazji a także pór roku. Rodzaj węzła, w jaki zawiązywano z tyłu damskie obi zależy od rodzaju kimona, wieku, stanu cywilnego kobiety. W okresie Edo dziewczęta i kobiety zamężne wiązały obi z tyłu, kurtyzany z przodu. Niektóre węzły sugerowały wiek kobiety, inne jej pozycję. Na przełomie XVII i XVIII wieku wymienia się ponad 20 sposobów wiązania pasa.
Najbardziej znane pasy obi: maru obi - szeroki (70 cm), długość około 4 m, przy zakładaniu składany wzdłuż na pół. Przeznaczony na szczególne uroczystości, bogato zdobiony; fukuro obi - noszony do kimon wizytowych; nagoya obi - w części opasującej talię zszyty na pół, dawniej noszony na co dzień, obecnie do kimon wizytowych; hanhaba obi - lniany lub bawełniany nakładany w czasie upałów do lekkiego kimona (bez podszewki).
Do prawidłowego zawiązania pasa potrzebne są liczne akcesoria: obiage - pasek podtrzymujący obi Sznurek obijime, którym dodatkowo obwiązuje się pas obimakura - specjalna poduszeczka, wsuwana pod węzeł, która umożliwia jego uformowanie.