W 1815 roku, jeszcze przed osiągnięciem pełnoletności, został uwłasnowolniony. Podjął wówczas próby uporządkowania spraw majątkowych, w tym znacznego zadłużenia pozostawionego przez rodziców. Następnie zdecydował się na karierę wojskową.
Wstąpił do wojska Królestwa Polskiego i służył jako adiutant polowy generała Aleksandra Rożnieckiego. Podczas służby zajmował się również inżynierią wojskową; prawdopodobnie odbył praktykę w jednym z zakładów produkujących uzbrojenie. 10 marca 1818 roku złożył dymisję z powodu złego stanu zdrowia, uzyskując pozwolenie na noszenie munduru. Wojsko opuścił w stopniu kapitana i ponownie zajął się sprawami majątkowymi.
Po uporządkowaniu najważniejszych spraw dotyczących majątków litewskich w 1819 roku osiadł na stałe w dobrach sztabińskich. Zamieszkał w dworku w Cisowie, skąd zarządzał majątkiem i prowadził działania zmierzające do spłaty wierzycieli oraz przebudowy gospodarczej dóbr.
W dobrach sztabińskich rozpoczął realizację przedsięwzięć, które z czasem utworzyły kompleks rolno-przemysłowy określany jako Rzeczpospolita Sztabińska. W pozostawionych zapiskach podkreślał znaczenie pracy i samodzielnego utrzymywania się, krytykował zbytek i życie ponad stan.