Później do 1939 pełnił funkcję kierownika Katedry Anatomii Patologicznej, a w latach 1923–1924 i 1939 dziekana Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1930 członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności. Jako przedstawiciel Lwowskiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej V kadencji 1935–1939.
Był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, prezesem Izby Lekarskiej Lwowskiej, przewodniczącym Lwowskiego Komitetu Zwalczania Raka, członkiem zarządu i długoletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Higienicznego i jednym z inicjatorów utworzenia Muzeum Higieny we Lwowie w 1937. Orędownik odnowienia i unowocześnienia zdrojowiska w Morszynie.
Autor ponad 80 prac naukowych. W pracy naukowej zajmował się patologią nowotworów i zmian postępowych oraz wstecznych, patofizjologią regulacji neuro-hormonalnej oraz onkologią doświadczalną. Opisał rzadkie przypadki odmy pęcherzykowej jelita cienkiego, zamiany obrzękowe nerek, zmiany wodniczkowe komórek nabłonkowych kanalików krętych. Opracował statystykę raków różnych narządów, opracował pierwszą polską monografię twardzieli. Prowadził eksperymentalne badania nad leczeniem kiłą nowotworów u zwierząt.