W czasie odrodzenia nastrojów niepodległościowych po śmierci Aleksandra Wielkiego (323 p.n.e.) Dejnarchos zajmował konsekwentnie promacedońską postawę. Po pokonaniu zbuntowanych Greków przez Antypatra w wojnie lamijskiej, został macedońskim namiestnikiem w Koryncie. Podlegał mu cały Peloponez. Mimo że jego stanowisko było oznaką macedońskiego protektoratu i końca wolnej Hellady, Dejnarchos zebrał od Greków przychylne opinie za umiar w sprawowaniu swej funkcji. Po powrocie do Aten współpracował z Demetriuszem z Faleronu, archontem, mianowanym przez Macedończyków. Zdobycie Aten przez Demetriusza Poliorketesa w 307 p.n.e. i formalne przywrócenie demokracji zapoczątkowało okres niepowodzeń w życiu Dejnarchosa. Został skazany na śmierć, udało mu się uciec do Chalkis na Eubei. Około 292 p.n.e., dzięki staraniom wpływowego Teofrasta, uzyskał pozwolenie na powrót do Attyki. Zmarł w Atenach około 290 p.n.e.