Oprócz tych reżyserów Lubelski proponuje uwzględnienie także najważniejszych członków reszty ekipy filmowej, między innymi scenarzystów , , Marguerite Duras, Alaina Robbe-Grillet oraz Jeana Cayrola; operatorów , , , Néstora Almendrosa; kompozytorów Paula Misrakiego, Georges’a Delerue, , Michela Legranda; aktorek Brigitte Bardot, Anouk Aimée, Delphine Seyrig, Jean Seberg, Claude Jade, Anny Kariny, Stéphane Audran, Bernadette Lafont, Jeanne Moreau, Françoise Dorléac i Catherine Deneuve; wreszcie aktorów Jean-Paula Belmondo, Jean-Pierre’a Léauda, Jean-Claude’a Brialy’ego oraz Maurice’a Roneta.
Kłopoty z definicją zjawiska Nowej Fali rodzi jednakże nie tylko zestaw twórców, ale przede wszystkim periodyzacja zjawiska. Susan Hayward twierdzi, że istniały w latach 60. właściwie dwie Nowe Fale: pierwsza, która rozpoczęła się w 1958, straciła zdaniem autorki impet już cztery lata później; natomiast druga, bardziej polityzująca, przypada na okres 1966–1968. Lubelski zauważa wprawdzie, że już w 1954 Varda nakręciła film pełnometrażowy (1954), który można by uznać za symboliczny początek nurtu.