w czasie I wojny światowej uratował kościół od całkowitego zniszczenia. Kanonik honorowy od 1918, proboszcz i dziekan we Lwowie od 1922, równocześnie kanclerz kurii od 1923 oraz prepozyt kapituły i infułat od 1933. W latach 1922–1930 pełnił funkcję katechety w szkole benedyktynek ormiańskich, a przez pewien czas także dyrektora szkoły oraz kuratora Zakładu Naukowego im. Torosiewicza i dyrektora banku Mons Pius. Wiceprezes Archidiecezjalnego Związku Ormian we Lwowie od 1930. W latach 1925–1930 współzałożyciel i prezes spółdzielni mieszkaniowej, budującej dom dla 20 starszych i niezamożnych osób. W latach 1927–1934 współzałożyciel i redaktor naczelny miesięcznika archidiecezjalnego „Posłaniec św. Grzegorza”, a w latach 1935–1938 miesięcznika naukowego „Gregoriana”; W latach 1938–1939 członek redakcji wznowionego „Posłańca św. Grzegorza”. Autor broszury o Śniatyniu pt. „Na historycznym szlaku" /Lwów 1920/ i przewodnika „Katedra ormiańska i jej otoczenie" /Lwów 1930/. W 1927 przetłumaczył na język polski i wydał tekst Mszy świętej ormiańskiej rytu lwowskiego, w 1938 wydał ten sam tekst, ale w poprawionej formie.