W 1904 roku Służba Uzbrojenia Armii Amerykańskiej powołała komisję która miała określić jakie parametry powinien mieć nabój do broni krótkiej. komisja po przebadaniu 10 naboi o kalibrze od 7,65 mm (7,65 x 22 mm Parabellum) do 12,1 mm (.476 Eley). W wyniku prób komisja, której przewodniczyli ppłk John T. Thompson i płk lekarz Louis A. LaGarde, zarekomendowała przyjęcie do uzbrojenia naboju kalibru 11,43 mm (0,45"), z pociskiem o masie 12,9-14,9 g i prędkości początkowej co najmniej 245 m/s.
W momencie oficjalnego ogłoszenia w 1904 roku wstępnych ustaleń komisji Thompsona-LaGarde John Browning był w stanie przedstawić nowy pistolet kalibru .45. Był on zasilany nowym nabojem składającym się z łuski naboju .45LC, którą wyposażono w kryzę z wtokiem i pocisku o masie 15,23 g. Nowy pistolet Browninga okazał się jednak konstrukcją całkowicie nieudana. Zastosowanie naboju z bardzo długa łuska (33 mm długości) powodowało częste zacięcia, często pękały także osie łączników. Dodatkowo okazało się, że ciężki pocisk ma zbyt niska prędkość wylotową.
W 1905 roku firmy Colt i Winchester wspólnie opracowały nabój .45 ACP. Miał on łuskę długości 23 mm i pocisk o masie 12,95 g i prędkości początkowej 260 m/s.