Od grudnia 1936 służył w batalionie im. Jarosława Dąbrowskiego podczas hiszpańskiej wojny domowej. Równocześnie wstąpił do Komunistycznej Partii Hiszpanii. Początkowo był dowódcą drużyny ckm uczestnicząc w walkach nad Jaramą i w rejonie Morata de Tajuña. W marcu 1937 w stopniu porucznika ukończył Szkołę Oficerską Brygad Międzynarodowych. W czerwcu 1937 został przydzielony do brygady francuskiej, ale wkrótce został przeniesiony do macierzystego batalionu im. Jarosława Dąbrowskiego na stanowisko szefa sztabu. W walkach pod Huesca i Brunete został ciężko ranny i odesłany do szpitala w Madrycie. Od września 1937 na froncie aragońskim był zastępcą dowódcy ds. liniowych I batalionu im. Jarosława Dąbrowskiego, następnie od stycznia 1938 dowodził tym batalionem w stopniu kapitana. Jego batalion w składzie 12 Brygady Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego skierowano na front andaluzyjski w rejonie Estremadury. Podczas natarcia został ciężko ranny i stracił lewe oko. Przez trzy miesiące przebywał na leczeniu w Barcelonie, po czym objął dowództwo polskiego batalionu im. Adama Mickiewicza. Od lipca do sierpnia 1938 brał udział w walkach nad Ebro, gdzie jego batalion jako pierwszy forsował rzekę. Potem walczył pod miejscowością Gandesa w ramach rozwijania ofensywy. Awansował wówczas na majora.