Od 1917 roku pełnił funkcję prałata poznańskiej Kolegiaty pw. św. Marii Magdaleny.
Podejmował działania na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości, które kontynuował w czasie powstania wielkopolskiego. W latach 1918–1919 należał do Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu, w której odpowiadał za Wydział Prasy i Propagandy.
25 czerwca 1919 roku, za zgodą arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego księdza Edmunda Dalbora i biskupa polowego Wojska Polskiego Stanisława Galla, został mianowany przez Naczelną Radę Ludową dziekanem generalnym Wojsk Polskich w byłym zaborze pruskimRozkaz Dowództwa Głównego Wojsk Polskich w b. zaborze pruskim Nr 181 z dnia 4 lipca 1919 roku.. Z funkcji tej został zwolniony na własną prośbę z dniem 1 stycznia 1920 rokuRozkaz Dowództwa Frontu Wielkopolskiego Nr 4 z dnia 8 stycznia 1920 roku.. Za organizację duszpasterstwa wojskowego uzyskał pochwałę dowódcy Frontu Wielkopolskiego, gen.