Jedna z analiz antropologicznych plemion zbieracko-łowieckich żyjących współcześnie wykazała, że w ich diecie występuje zarówno białko (19–35% całkowitej dostarczanej energii) jak i węglowodany (22–40% całkowitej dostarczanej energii) .
Pierwsze wzmianki współczesne Dieta niskowęglowodanowa była stosowana jako metoda leczenia cukrzycy w XIX wieku.
W 1863 roku William Banting opublikował pracę zatytułowaną Letter on Corpulence Addressed to Public, w której opisuje dietę odchudzającą zakładającą rezygnację ze spożywania pieczywa, masła, mleka, cukru, piwa oraz ziemniaków. Jest to pierwszy opis diety niskowęglowodanowej. Banting twierdził, że stosując tę dietę, nigdy nie był głodny.
W 1967 roku wydana została praca The Doctor’s Quick Weight Loss Diet autorstwa lekarza Irwina Stillmana opisująca dietę o niskiej zawartości węglowodanów i tłuszczów, a wysokiej zawartości białek. Dieta Stillmana uważana jest za pierwszą dietę niskowęglowodanową, która zdobyła znaczną popularność w Stanach Zjednoczonych.