kopalni „Halemba” oraz osiedli robotniczych mocno przekształciła obraz Halemby, której podporządkowano pozostałe osady.
Herb W czasach pruskich Halemba, Kłodnica i Stara Kuźnia stanowiły odrębne gminy. Każda z nich posiadała własny herb: Halemba: naczynie z płynnym żelazem nad formą odlewniczą Kłodnica: ptak siedzący na gałązce Stara Kuźnia: grabie wbite w ziemię
Historia Średniowiecze Początki osadnictwa w Halembie przypadają na XV w. Teren ten należał wówczas do wsi Kochłowice. Nad rzeką Kłodnicą na południowo-zachodnim krańcu Kochłowic założono kuźnię żelaza. Z czasem wokół zakładu rozwinęła się osada kuźników, później folwark pański oraz gospodarstwa rolne chłopów. Od nazwiska jednego z mistrzów kuźniczych osada przybrała nazwę Halemba. W źródłach historycznych pierwsza wzmianka o Halembie pochodzi z 15 lipca 1451 r. Wówczas Wacław I, książę cieszyński, wystawił w Bielsku dokument, w którym zastawił Stanisławowi Rudzkiemu za sumę 220 grzywien Kochłowice wraz z kuźnicą. Trzy dekady później kuźnica przeszła w zastaw Jana z Żerotina, co potwierdza dokument wystawiony w Bytomiu 24 czerwca 1481 r. Z kolei po drugiej (południowej) stronie rzeki Kłodnicy w 1394 r. kuźnik Henryk otrzymał lasy, gdzie miał zbudować kuźnicę. W ten sposób zaczął się rozwój Starej Kuźni.