W klasyfikacji generalnej najlepszy wynik osiągnął w sezonie 1996/1997, kiedy uplasował się na ósmej pozycji, zdobywając 697 punktów (695 w slalomie, pozostałe 2 w gigancie).
W 1993 roku wystartował na mistrzostwach świata w Morioce, gdzie był dziewiąty w slalomie. Wynik ten powtórzył na rozgrywanych w 1997 roku mistrzostwach świata w Sestriere. W tej samej konkurencji wystartował także podczas mistrzostw świata w Sierra Nevada w 1996 roku i igrzysk olimpijskich w Lillehammer dwa lata wcześniej, ale w obu przypadkach nie kończył rywalizacji. Największy sukces osiągnął w 1998 roku, kiedy na igrzyskach olimpijskich w Nagano zdobył brązowy medal w slalomie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie dwaj Norwegowie: Hans Petter Buraas i Ole Kristian Furuseth.
W latach 1996 i 1999 był mistrzem Austrii w slalomie. Liczne kontuzje uniemożliwiały mu regularne starty po 1998 roku, a ostatecznie zmusiły do zakończenia kariery cztery lata później. Współpracuje z telewizją ORF jako komentator narciarstwa alpejskiego.