7 maja Niemcy poddali się bezwarunkowo aliantom, tym samym formalnie w Europie zakończyła się II wojna światowa. Niemieckie instrukcje kapitulacji trafiły do niemieckich sił Wehrmachtu w Jugosławii oraz tamtejszych kolaboracyjnych sił zbrojnych, w tym wojsk NDH. Oznaczało to, że wojska faszystowskie musiały zaprzestać w dniu 8 maja działalności i pozostać tam, gdzie się znalazły. Wódz ustaszy Ante Pavelić zdecydował jednak, że nie podda się komunistom, ale ucieknie do Austrii. 8 maja 1 i 2 Armia Jugosławii wyzwoliła Zagrzeb, w walkach zginąć miało 10 901 a do niewoli trafiło 15 892 żołnierzy ustaszy. Tego samego dnia dowództwo 51. Jugosłowiańskiej Dywizji Wojwodiny z 3. Armii, wydało rozkaz, aby wszystkich oficerów i żołnierzy wroga, którzy będą stawiać opór po północy tego dnia, a nie są częścią żadnej jednostki i nie mają statusu jeńców wojennych, traktować jako bandytówDizdar, Zdravko (December 2005). „Prilog istraživanju problema Bleiburga i križnih putova (u povodu 60. obljetnice)” [An addition to the research of the problem of Bleiburg and the Way of the Cross (dedicated to their 60th anniversary)]. The Review of Senj (in Croatian) (Senj, Croatia: City Museum Senj – Senj Museum Society) 32 (1): 117–193. . Retrieved 2012-05-28 s. 134..
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Masakra w Bleiburgu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.