Twórczość Początkowo pisał po hebrajsku, a w latach 70. XIX w. w jidysz (mając na uwadze szerokie dotarcie do czytelników posługujących się tym językiem), po czym powrócił do hebrajskiego, tłumacząc na ten język te swoje dzieła, które powstały w jidysz. W swych utworach posługiwał się satyrą i groteską, krytykując małomiasteczkową żydowską mentalność oraz ukazując realia życia na prowincji. Poddawał również krytyce elity żydowskie. Bohaterami czynił ludzi biednych i z kłopotami, których ukazywał w sposób tragiczno-komiczny.
Jest uważany za „dziadka” nowoczesnej literatury jidysz, gdyż jako pierwszy pisarz doszedł do ujednolicenia języka jidysz ponad dialektami.
Wybrane dzieła 1862–1873: Toldot ha-tewa (Dzieje przyrody); 1864: Dos klejne menczele (Mały człowieczek); 1865: Dos winczfingerl (Pierścionek zaręczynowy); 1867: E(j)n miszpat (Krytyczne oko); 1969: Di tokse (Taksa); 1869: Miszpat Szalom (Sąd pokoju); 1869: Fiszke der krumer (Kulawy Fiszke); 1869: Eltern un kinder (Rodzice i dzieci); 1873: Di kljacze (Szkapa, przeł. Klemens Junosza, Księgarna A. Gruszeckiego, Warszawa 1886); 1875: Judeł; 1879: Masoes Benjomin Haszliszi (Podróże Beniamina Trzeciego, przeł.