W XVII i XVIII wieku odzyskał swą popularność. Amphitryon Moliera napisany jest aleksandrynem. Pisane były nim teksty o tematyce bohaterskiej i podniosłej, np. epos o Henryku IV Henriade złożony z 10 pieśni, którego autorem był Voltaire.

Je chante ce héros qui régna sur la France Et par droit de conquête et par droit de naissance; Qui par de longs malheurs apprit à gouverner, Calma les factions, sut vaincre et pardonner, Confondit et Mayenne, et la Ligue, et l’Ibère, Et fut de ses sujets le vainqueur et le père.

Był używany przez Pierre Corneille’a i Jean Racine’a w ich dramatach. W XIX wieku pojawił się u poetów romantycznych, a później Charles’a Baudelaire’a, np. w Klejnotach (fr. Les Bijoux), oraz u Paula Éluarda, np. w L’Égalité des sexes (Równość płci).

Polska W języku polskim forma ta jest bardzo rzadka ze względu na trudności w uzyskaniu czystego wersu jambicznego oraz w bardzo nienaturalnie po polsku brzmiącym układzie wersowym z akcentowaną ostatnią sylabą. W tłumaczeniach aleksandryn często oddawany jest innym wersem, zwykle trzynastozgłoskowym o mieszanej stopie, tak na przykład przetłumaczył Jan Andrzej Morsztyn zapisanego aleksandrynem Cyda Corneille’a. Podobnie w trzynastozgłoskowcu ujął Tadeusz Lubelski Klejnoty Baudelaire’a.