działał m.in. we Frankfurcie nad Menem. W sierpniu 1945 został oddelegowany do służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych na stanowisko radcy. Od stycznia do lipca 1946 był chargé d’affaires Poselstwa Polskiego w Kairze, gdzie zapadł na paratyfus. Po powrocie ze szpitala powierzono mu funkcję naczelnika Wydziału Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Warszawie.

Praca naukowa W lipcu 1947 wystąpił na własną prośbę ze służby dyplomatycznej, poświęcając się pracy naukowej w dziedzinie historii. Jesienią tegoż roku przeniósł się do Krakowa, gdzie 24 września 1948 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie dysertacji Historia Sudanu uzyskał stopień naukowy doktora. Od 2 kwietnia 1949 był adiunktem w Katedrze Filologii Orientalnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, prowadząc wykłady i ćwiczenia z historii Bliskiego Wschodu. Dwa lata później został kontraktowym wykładowcą historii polityki państw europejskich w latach 1870–1914. Jednocześnie wykładał historię powszechną nowożytną w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1950–1953). W tym czasie opracował skrypt Imperializm na terenach kolonialnych i zależnych w latach 1870–1914, a także monografie Dzieje Arabów oraz Bliski Wschód w latach 1453–1699.