cement kwasoodporny (obecnie niestosowany), cement wiertniczy, ekspansywny.
Ze względu na sposób i szybkość wiązania i twardnienia wyróżnia się: cement ekspansywny, cement szybkotwardniejący, cement tamponażowy.
Są także inne spoiwa, które w swojej nazwie mają słowo cement: cement anhydrytowy, tzw. cement Keena, spoiwo powietrzne, spoiwo magnezjowe, tzw. cement Sorela, spoiwo powietrzne, wapno hydrauliczne, tzw. cement romański, będący spoiwem hydraulicznym, opatentowany w 1796 roku przez Josepha Parkera, wytwarzany poprzez wypalenie margla zawierającego składniki ilaste, podobny do wapna hydraulicznego (które powstaje poprzez wypalenie mieszaniny kredy i gliny).
Zastosowanie CEM I – cement portlandzki czysty (bez dodatków), w 95–100% składa się z klinkieru portlandzkiego, który stosuje się do wykonywania betonów wykorzystywanych przy konstrukcjach zbrojonych stropów, nadproży czy słupów. Charakteryzuje się wysokim ciepłem hydratyzacji, co sprawia, że może być wykorzystywany w niskich temperaturach. W okresie twardnienia wymaga częstego polewania wodą w celu utrzymania właściwej wilgotności. CEM II – cement portlandzki z dodatkami, zawierający oprócz klinkieru portlandzkiego inne składniki przekraczające 5% masy cementu.