Na ziemiach polskich gatunek został rozpowszechniony w XVIII-XIX w. jako roślina ozdobna i samorzutnie rozprzestrzenił się w środowisku. W polskiej florze ma status kenofita (ergazjofigofit). Występuje na rozproszonych stanowiskach niemal w całym kraju – najliczniejszy jest w południowo-zachodniej jego części, a najrzadziej lub brak go zupełnie w części północno-wschodniej i południowo-wschodniej.
Szczególnie licznie występuje w północnej części Beskidu Śląskiego i w przyległej części Beskidu Małego, gdzie już pod koniec XX w. stwierdzono blisko tysiąc jego stanowisk. Wiąże się to z faktem, iż na przełomie XIX i XX w. gatunek ten nasadzono w alpinarium przy ówczesnym schronisku Beskidenvereinu na Szyndzielni, skąd rozpoczęła się jego ekspansja. Obecnie naparstnicę purpurową spotyka się tu najczęściej w przedziale wysokości między 400 a 1000 m n.p.m. Lokalnie występuje bardzo obficie, np. na halach pasterskich na Starym Groniu w Brennej w Beskidzie Śląskim. Szacowano, że na Hali Jaworowej (820 – 920 m n.p.m., również w Brennej) jej populacja może sięgać nawet ponad 100 tys. osobników.