Z drugiej strony pojawiła się inna grupa opozycji partyjnej – przeciwników ZSRR, którzy sceptycznie podchodzili do akcji pojednawczej, uważając, że zbyt duże wpływy w jej formule ma Związek RadzieckiGiustozzi, Antonio (2000). War, Politics and Society in Afghanistan, 1978–1992. C. Hurst & Co. Publishers. s. 156. .. Prezydent w celu zakończenia wewnątrzpartyjnych sporów obiecał zachowanie zdobyczy rewolucji kwietniowej oraz odmówił współpracy z mułłami uważanymi za reakcyjnychGiustozzi, Antonio (2000). War, Politics and Society in Afghanistan, 1978–1992. C. Hurst & Co. Publishers. s. 157. ..
W 1987 roku odbyły się wybory samorządowe, w których prezydent umożliwił start innych partii politycznych oraz zapowiedział gotowość do podzielenia się władzą z przedstawicielami grup opozycyjnych oraz na utworzenie koalicji rządowej. Nowa konstytucja zakładała utworzenie nowego dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego (Meli Shura), składającego się z Senatu (Sena) i Izby Reprezentantów (Wolesi Dżirga). Prezydent miał być natomiast wybierany na 7-letnią kadencjeRegional Surveys of the World: Far East and Australasia 2003. Routledge. 2002. s. 65. .. Warunkiem istnienia nowych partii politycznych miał być ich sprzeciw wobec kolonializmu, neokolonializmu, syjonizmu, dyskryminacji rasowej, apartheidu, faszyzmu i imperializmu.