Pierwszy z prawej: Hans Biebow Getto w Łodzi składało się z trzech części, rozdzielonych eksterytorialnymi ulicami: Hohensteinerstrasse (ob. ul. Zgierska) dzieliła getto na część zachodnią i wschodnią. Alexanderhofstrasse (ob. ul. Limanowskiego) dzieliła część zachodnią na północną i południową.
Początkowo komunikacja piesza i drogowa pomiędzy wszystkimi tymi częściami getta odbywała się przez bramy, otwierane co jakiś czas pod kontrolą strażników niemieckich, mających do pomocy policję żydowską, ale już w drugiej połowie 1940 powstały trzy piesze kładki: dwie ponad ulicą Zgierską (na wysokości Rynku Starego Miasta i na pl. Kościelnym) oraz jedna ponad ul. B. Limanowskiego, przy ówczesnej ul. Masarskiej (ob. rejon skrzyżowania ulic Zachodniej i Limanowskiego).
Do getta praktycznie przynależał też obszar stacji Radegast na Marysinie, spełniającej tę samą funkcję co warszawski Umschlagplatz (plac przeładunkowy). Formalnie był to teren kolei niemieckich (Deutsche Reichsbahn), dzierżawiony przez miasto. Z tego powodu na oficjalnych planach getta, zarówno administracji żydowskiej, jak i niemieckiej, nie był on najczęściej uwzględniany.