W czerwcu 1905 roku został wyznaczony na gubernatora guberni erywańskiej w związku z niepowodzeniami innych generałów i urzędników w zaprowadzeniu porządku w mieście (panował tam chaos z uwagi na konflikt państwa rosyjskiego z kościołem ormiańskim, konflikt tatarsko-ormiański i pogromy). Zakończył służbę czynną w roku 1910 jako generał dywizji w Gwardii Cesarskiej i kawaler orderów Orła Białego i św.Andrzeja. Już od 1885 miał Order Annuncjaty, nadany mu przez kuzyna Humberta I. W roku 1904, po śmierci ciotki Matyldy Bonaparte, odziedziczył cały jej majątek (7 mln franków w złocie), co było ostro krytykowane przez cesarzową-wdowę Eugenię, która uważała, że ta scheda należała się starszemu bratu, Napoleonowi Wiktorowi, który jako głowa rodu Bonaparte i pretendent do cesarskiego tronu francuskiego miał duże wydatki. W swym testamencie Eugenia nie zapisała w związku z tym generałowi Ludwikowi ani grosza.