Synod ten przyczynił się do odnowy życia religijnego duchowieństwa i dyscypliny wśród kleru.
W czasie epidemii zarazy i głodu w 1708 wspierał biednych i chorych, a mieszkańców Krakowa bronił przed obciążeniami podatkowymi i przemocą żołnierzy garnizonowych.
Od zimy 1716 przebywał na dworze Augusta II w Warszawie. W 1717 został wyznaczony senatorem rezydentemVolumina Legum, t. VI, Petersburg 1860, s. 149.. Uczestniczył w obradach sejmu niemego (1717).
Biskup odbudował zniszczoną w wyniku burzy (16 grudnia 1703) wieżę zegarową katedry wawelskiej nakrywając ją nowym pięknym hełmem autorstwa Kacpra Bażanki z postaciami czterech patronów Polski. Doprowadził do koronacji obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.
Dokonał uroczystego podniesienia relikwii św. Jana Kantego umieszczając je w nowej konfesji, której był współfundatorem w akademickim kościele św. Anny.
Dla ubogiej chcącej się uczyć w Krakowie młodzieży szlacheckiej ufundował specjalne stypendia.
Sufragan bp Michał Szembek za zgodą bpa Łubieńskiego sprowadził do Krakowa w 1714 Zakon Sióstr Szarytek, które objęły opieką dom dla porzuconych dzieci, w 1788 siostry założyły szpital pw. św. Łazarza przeznaczony także dla dzieci.
Biskup Kazimierz Łubieński został pochowany w katedrze wawelskiej pod konfesją św.