Wokół niego zaczęli się gromadzić uczniowie, którzy wspomagali go w jego pracy.
Wystąpienie Marcina Lutra w 1517 roku, a następnie reformacja były przyczyną ogromnych strat zakonów, szczególnie benedyktynów i augustianów. W wielu krajach Europy życie zakonne ustało (Anglia, Skandynawia, większość państw niemieckich). Niedostosowanie do zmieniającej się rzeczywistości, bogactwo i upadek moralny starych zakonów były szczególnie atakowane przez zwolenników reformacji. W poł. XVI wieku, jako odpowiedź Kościoła, powstał nowy typ zakonów – klerycy regularni, których członkowie kładli nacisk głównie na indywidualną, wewnętrzną religijność kapłanów i wiernych, pracę duszpasterską – kazania, spowiedź, ćwiczenia duchowne, a także edukacyjną. Najważniejszym zakonami kleryckim stali się jezuici, założeni w 1534 roku przez św. Ignacego Loyolę, a także pijarzy, teatyni i kamilianie (kanonicy regularni posługujący chorym). Dążenia do odnowy przejawiały się również wśród mendykantów – zakonów żebrzących (karmelici bosi, franciszkanie obserwanci, franciszkanie reformaci) i zakonów mniszych (cystersów-trapistów).