W kwietniu 1953 uczestniczył w kongresie eucharystycznym w Sydney, w czasie mszy polskiej wygłosił kazanie w gwarze kociewsko-pomorskiej. Odbył w t.r. podróż po Europie (był m.in. w Rzymie) i USA. W maju 1960 ponownie przebywał w Rzymie i był przyjęty przez papieża Jana XXIII, który mianował go wikariuszem apostolskim Nowej Brytanii, Nowej Irlandii, Nowego Hanoweru i Wysp Admiralicji oraz powołał w skład komisji przygotowawczej Soboru Watykańskiego II. Z prac komisji soborowej wycofał się w maju 1962 po doznaniu paraliżu prawego oka; złożył również rezygnację z funkcji biskupa i w czerwcu 1963 osiadł w Melbourne. W lutym 1964 papież Paweł VI obdarzył go godnościami asystenta Tronu Papieskiego i prałata domowego. Zmarł w listopadzie 1964, zwłoki przetransportowano na Nową Brytanię i pochowano 1 grudnia 1964 w Vunapope; w pogrzebie uczestniczyło ponad 4 tysiące rdzennych mieszkańców, głównie Tolaisów.
Bibliografia Lech Paszkowski, Leon Scharmach, w: Polski Słownik Biograficzny, tom XXXV, 1994 Catholic-hierarchy GCatholic
Kategoria:Polscy biskupi katoliccy pracujący poza granicami Polski Kategoria:Papuańscy biskupi katoliccy Kategoria:Misjonarze Najświętszego Serca Jezusowego (biografie) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Internowani w czasie II wojny światowej Kategoria:Polacy w Papui-Nowej Gwinei Kategoria:Ludzie urodzeni w Starogardzie Gdańskim Kategoria:Internowani w Papui-Nowej Gwinei