W 1746 został „premier-ministrem”.
Prowadził skomplikowaną grę dyplomatyczną, wikłając Saksonię w trzy wojny śląskie i pospiesznie zmieniając sprzymierzeńców. Snuł plany utworzenia saskiego korytarza terytorialnego, który by połączył Saksonię z Polską, co wymusiło antyaustriacki (a potem antypruski) kurs polityki (Saksonię z Polską miałby łączyć Śląsk – do 1740 austriacki, potem pruski). W rezultacie w 1757 roku wojska pruskie spustoszyły Saksonię.
Od 1743 związał się z Rosją, popierał w I Rzeczypospolitej interesy jej stronników Czartoryskich. W 1748 Czartoryscy wpłynęli na pozytywny wyrok Trybunału Koronnego poświadczający jego polskie szlachectwoTzw. ocieszyńskie pochodzenie Brühla. Według sfałszowanej genealogii minister miał pochodzić w prostej linii od Jana Brühla, podkomorzego poznańskiego, dziedzica m.in. Ocieszyna. Por. Arbor gentilitia illustrorum comitum de Ocieszyno Brühl gentis in Regno Poloniae avita nobilitatae praeclarae autorstwa Pierre Étienne Moitte (ok. 1754).. Od tej chwili mógł nabywać również polskie dobra. W 1754 zerwał z Czartoryskimi i zbliżył się do kamaryli Jerzego Mniszcha, który w Dukli zawarł związek małżeński z jego córką Marią Amalią(1737–1772). Poseł ziemi sochaczewskiej na sejm 1758 rokuDiarjusze sejmowe z wieku XVIII.T.III. Diarjusze sejmów z lat 1750, 1752, 1754 i 1758, Warszawa 1937, s.