Najlepsze wyniki osiągał w sezonie 2003/2004, kiedy był szesnasty w klasyfikacji generalnej oraz ósmy w klasyfikacji zjazdu. Był ponadto siódmy w klasyfikacji supergiganta w sezonie 2005/2006 oraz piąty w klasyfikacji kombinacji w sezonie 2002/2003.
W latach 2002–2011 reprezentował Szwajcarię na wszystkich dużych imprezach międzynarodowych. Najpierw wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie w swoim jedynym starcie, biegu zjazdowym, zajął ósme miejsce. Na rozgrywanych rok później mistrzostwach świata w Sankt Moritz był między innymi czwarty w supergigancie. Walkę o medal przegrał tam z Bode Millerem z USA o 0,04 sekundy. Bez medalu wrócił także z mistrzostw świata w Bormio w 2005 roku i mistrzostw świata w Åre dwa lata później. Jedyny medal wśród seniorów wywalczył podczas igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 roku, gdzie był trzeci w supergigancie. W zawodach tych wyprzedzili go jedynie Kjetil Andre Aamodt z Norwegii oraz Austriak Hermann Maier. Na mistrzostwach świata w Val d’Isère i igrzyskach w Vancouver plasował się poza najlepszą dziesiątką. Brał także udział w mistrzostwach świata w Garmisch-Partenkirchen w 2011 roku, zajmując dziesiąte miejsce w zjeździe. Pięciokrotnie zdobywał medale mistrzostw Szwajcarii, jednak nigdy nie zwyciężył.