Na zachód, do Doliny Żabiej Białczańskiej opada z Młynarza Wielkiego jednostajnie nachylone, średnio strome, częściowo skaliste, częściowo trawiaste zbocze.
Na szczyt Wielkiego Młynarza można łatwo wyjść różnymi drogami. Wychodzono na niego zapewne już w czasach przedturystycznych. Pierwsze znane wejście: Ludwik Chałubiński z przewodnikami: Wojciechem Bukowskim i Janem Gronikowskim pomiędzy 1881 a 1885 r. Pierwsze wejście zimowe: Józef Lesiecki i Józef Oppenheim 4 lutego 1914 roku. Obecnie znajduje się na zamkniętym dla turystów i taterników obszarze ochrony ścisłej i odwiedzany jest bardzo rzadko.
Zarówno nazwa Młynarz dotycząca całego masywu, jak i nazwa Młynarz Wielki, są wynikiem pomyłki. Górale Młynarzem nazywali jedną z turni, która przypominała im swoim wyglądem postać młynarza niosącego kamień młyński z otworem. Obecnie jest to Przeziorowa Turnia z oknem skalnym. Potem przez kartografów i turystów nazwa młynarz została przeniesiona na cały masyw, a gdy taternicy rozpoczęli jego penetrację i zdobywanie ścian, wyróżnili w nim Wielkiego Młynarza.
Przypisy Władysław Cywiński, Młynarz. Przewodnik szczegółowy, tom 6, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1998, .
Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, .
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr